Psychoonkologia

Psychoonkologia kliniczna to relatywnie młoda dziedzina nauki. Za jej twórczynię uważana jest dr Jammie Holland, kierująca Katedrą Psychiatrii i Nauk Behawioralnych Centrum Onkologicznego im. Sloan-Kettering w Nowym Jorku. Za początki psychoonkologii uznaje się powstanie w 1984 roku Międzynarodowego Towarzystwa Psychoonkologicznego. W Polsce o psychoonkologii mówimy szerzej od 1992 roku
Wielu pacjentów cierpiących na chorobę nowotworową – już w pierwszym dniu leczenia – wymaga kompleksowego wsparcia i pomocy psychologicznej. Nadmierne zmęczenie, strach, depresja, ból i lęk wpływają niekorzystnie na wolę walki chorego i podważają jego wiarę w powrót do zdrowia. Z pomocą przychodzi psychoonkologia – dziedzina kliniczna, która za cel obrała psychologiczne aspekty choroby nowotworowej.
Dzięki rozwojowi i ewolucji psychoonkologii powstały nowe standardy opieki nad chorymi na raka. Dziś nikt już nie kwestionuje potrzeby dbania o emocjonalną i duchową sferę chorego na każdy etapie choroby nowotworowej.
Pomoc osobom chorującym na raka i ich bliskim wymaga wsparcia na wielu płaszczyznach – łagodzenie psychicznych skutków diagnozy, budowanie właściwego obrazu choroby, próba jej akceptacji oraz wypracowania sposobów radzenia sobie z chorobą. Bliskim pacjentów onkologicznych psychoonkologia ma do zaoferowania m.in. wsparcie psychiczne, zarówno pod kątem dbania o dobrostan psychiczny osoby wspierającej pacjenta, jak i pracy nad ulepszeniem komunikacji i kontaktu w rodzinie czy relacji.
Za: Psychoonkologia kliniczna – czym jest? https://www.zwrotnikraka.pl/psychoonkologia-czym-jest/

Kiedy należy zgłosić się do specjalisty? … jeśli pojawią się zaburzenia lękowe.

Lęk jest to stan psychofizjologiczny, często występujący u pacjentów będących na różnych etapach leczenia onkologicznego, cechujący się poczuciem zagrożenia i bezradności, któremu towarzyszą specyficzne objawy somatyczne ze strony układu wegetatywnego. Jest wywoływany naszymi negatywnymi przekonaniami, przeżyciami i doświadczeniami. Częstą trudnością w lęku jest określenie z czego on wynika.
Objawy zaburzeń lękowych i u każdego człowieka mogą być inne. Powinniśmy jednak zwrócić uwagę jeśli pojawią się:
1) objawy wzbudzenia autonomicznego
– odczuwanie bicia lub ciężaru serca, albo przyśpieszenie jego czynności,
– pocenie się,
– drżenie lub dygotanie,
– suchość w jamie ustnej (nie spowodowana lekami ani odwodnieniem);
2) objawy z klatki piersiowej i brzucha
– utrudnione oddychanie,
– uczucie dławienia się,
– ból lub dyskomfort w klatce piersiowej,
– nudności lub nieprzyjemne doznania brzuszne;
3) objawy obejmujące stan psychiczny
– zawroty głowy, brak równowagi, wrażenie omdlewania, uczucie oszołomienia,
– poczucie nierealności przedmiotów albo dystansu czy „nierealności” samego siebie,
– obawa utraty kontroli, „zwariowania”, wyłączania się,
– obawa śmierci;
4) objawy ogólne
– uderzenia gorąca, zimne dreszcze,
– poczucie drętwienia lub swędzenia;
5) objawy napięcia
– napięcie, pobolewanie i ból mięśni,
– niepokój, niemożność odpoczynku,
– poczucie zamknięcia, znalezienia się „na krawędzi”, napięcia psychicznego,
– poczucie ciała obcego w gardle lub trudności połykania.
6) inne objawy niespecyficzne
– wzmożona reakcja na zaskoczenie lub przestrach,
– trudności koncentracji, poczucie pustki w głowie z powodu lęku i zmartwień,
– stała drażliwość,
– trudności zasypiania z powodu zmartwień.
Warto podkreślić, że zaburzenia lękowe mogą powodować powikłania. Do najczęściej występujących należą:
– depresja,
– problemy z radzeniem sobie ze stresem,
– infekcje,
– zaburzenia snu,
– problemy z układem pokarmowym,
– zaburzenia odżywiania,
– alkoholizm,
– narkomania,
– poczucie bezradności,
– uczucie osamotnienia.

Objawów zaburzeń psychicznych nie można lekceważyć, gdyż nie miną same. Nie leczone zaburzenia lękowe i ich powikłania (depresja), czy inne schorzenia, mogą doprowadzić życie i zdrowie do ruiny. Bardzo ważne jest podjęcie leczenia jak najwcześniejszej.

Dlatego też zachęcamy do kontaktu.

Możliwe wizyty domowe.